ถูกใจ

แชร์

강아지 이(사면발이) 감염 증상과 원인, 진단·치료와 관리 포인트 총정리

อาการ สาเหตุ การวินิจฉัย การรักษา และจุดจัดการโรคเหาในสุนัข

โรคติดเชื้อ/พยาธิไกด์โรคคณะที่ปรึกษาสัตวแพทย์ Meongsiljang

โรคเหาในสุนัขเป็นโรคผิวหนังที่เกิดจากปรสิตที่อาศัยอยู่ในขน มีอาการคันมาก ขนร่วง และผิวหนังอักเสบ

โรคเหาในสุนัขเป็นโรคผิวหนังที่เกิดจากปรสิตในขน

ภาพสุนัขเกาหลังอย่างรุนแรงเนื่องจากอาการคัน

โรคเหาในสุนัขเกิดจากแมลงปรสิตไม่มีปีกที่เรียกว่า 'เหา' ซึ่งอาศัยอยู่บนขนและผิวหนัง ทำให้เกิดการระคายเคือง เหาไม่ใช่ไร แต่เป็นแมลง โดยในสุนัขจะมีเหาดูดเลือด (Linognathus setosus) และเหากัด (Trichodectes canis) ปรสิตเหล่านี้วางไข่ ติดแน่นบนขน เมื่อฟักออกเป็นตัวจะกระตุ้นผิวหนังทำให้เกิดอาการคันและอักเสบ โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่แออัด เช่น สถานสงเคราะห์สัตว์ ร้านสัตว์เลี้ยง และเส้นทางเดินเล่น มีความเสี่ยงสูงในการแพร่กระจายผ่านการสัมผัสโดยตรง - การแพร่พันธุ์ของปรสิต: เหาวางไข่บนขน เมื่อฟักออกจะกระตุ้นผิวหนังซ้ำๆ สร้างวงจรเลวร้าย - เส้นทางแพร่เชื้อ: ส่วนใหญ่แพร่ผ่านการสัมผัสโดยตรงกับสุนัขตัวอื่น เหาไม่สามารถอยู่รอดในสิ่งแวดล้อมได้นาน แต่มีการรายงานการแพร่เชื้อทางอ้อมผ่านสายจูง หวี และเครื่องนอน - กลุ่มเสี่ยง: สุนัขอายุน้อย สุนัขชรา หรือสุนัขที่อ่อนแอซึ่งมีภูมิคุ้มกันต่ำจะเสี่ยงต่อการติดเชื้อมากขึ้น โดยเฉพาะหากมีเหาดูดเลือดจำนวนมาก อาจทำให้สุนัขตัวเล็กหรือสุนัขพันธุ์เล็กเกิดภาวะโลหิตจางได้ การตรวจพบและรักษาตั้งแต่เนิ่นๆ จึงสำคัญ

สาเหตุหลักของโรคเหาคือการแพร่พันธุ์และการแพร่กระจายของปรสิต

สาเหตุหลักของโรคเหาในสุนัขคือกระบวนการที่แมลงปรสิต 'เหา' อาศัยอยู่บนขน วางไข่ และแพร่พันธุ์ เหาไม่ใช่ไร แต่เป็นแมลงไม่มีปีก ซึ่งส่วนใหญ่แพร่ผ่านการสัมผัสโดยตรงกับสุนัขตัวอื่น โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่แออัด เช่น สถานสงเคราะห์สัตว์ ร้านสัตว์เลี้ยง และเส้นทางเดินเล่น มีความเสี่ยงสูงในการติดเชื้อ - การแพร่กระจายของปรสิต: ไข่ที่ติดอยู่บนขนจะเคลื่อนย้ายหรือแพร่ผ่านการสัมผัสโดยตรงกับสุนัขตัวอื่น การแพร่เชื้อทางอ้อมผ่านสายจูง หวี และเครื่องนอนเป็นไปได้ แต่เหาไม่สามารถอยู่รอดในสิ่งแวดล้อมได้นาน - ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม: การดูแลความสะอาดไม่เพียงพอหรือการสัมผัสภายนอกซ้ำๆ อาจเพิ่มความเสี่ยงในการติดเชื้อ - สัตว์ที่เสี่ยง: สุนัขอายุน้อย สุนัขชรา หรือสุนัขที่อ่อนแอจะมีภูมิคุ้มกันต่ำและเสี่ยงต่อการติดเชื้อมากขึ้น การป้องกันและจัดการตั้งแต่เนิ่นๆ จึงสำคัญ

ภาพระยะใกล้ของเหาและไข่ที่ติดอยู่บนขนสุนัข

อาการหลักคืออาการคัน ขนร่วง และผิวหนังอักเสบ

อาการหลักของโรคเหาในสุนัขคืออาการคันรุนแรง ขนร่วง และผิวหนังอักเสบ เกิดจากเหากระตุ้นผิวหนัง และการเกาซ้ำๆ ทำให้ผิวหนังลอกและอักเสบ โดยเฉพาะบริเวณหลังหู คอ หลัง และโคนหาง เป็นบริเวณที่พบบ่อยที่สุด - ปฏิกิริยาอาการคัน: อาการคันรุนแรงทำให้สุนัขเกาหรือเลียบ่อยจนผิวหนังเสียหาย - การเปลี่ยนแปลงของผิวหนัง: ขนร่วง ผิวหนังหนาขึ้น หรือมีสะเก็ด - การแพร่กระจายของเชื้อ: ในกรณีรุนแรง การติดเชื้ออาจลุกลามไปทั่วร่างกายและทำให้สุขภาพโดยรวมแย่ลง การตรวจพบตั้งแต่เนิ่นๆ เป็นหัวใจสำคัญของการรักษา

อาการที่ต้องไปพบแพทย์ทันที

หากผิวหนังลอกอย่างรุนแรง มีหนอง หรือมีอาการอ่อนเพลียทั่วร่างกายหรือเบื่ออาหาร ต้องไปพบแพทย์ทันที เนื่องจากอาจนำไปสู่การติดเชื้อแบคทีเรียทุติยภูมิหรือการอักเสบทั่วร่างกาย การรักษาตั้งแต่เนิ่นๆ จึงจำเป็น

การวินิจฉัยทำโดยการสังเกตโดยตรงและการตรวจผิวหนัง

โรคเหาในสุนัขวินิจฉัยโดยสัตวแพทย์โดยการดึงขนเพื่อสังเกตเหาและไข่โดยตรง หรือเก็บตัวอย่างผิวหนังมาตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์ โดยเฉพาะไข่ที่ติดอยู่ที่ปลายขนอาจมองไม่เห็น จึงจำเป็นต้องมีการตรวจโดยผู้เชี่ยวชาญ - การตรวจผิวหนัง: วิเคราะห์ตัวอย่างที่ขูดจากผิวหนังด้วยกล้องจุลทรรศน์เพื่อตรวจสอบการมีอยู่ของปรสิต - การสังเกตโดยตรง: สัตวแพทย์ดึงขนเพื่อตรวจสอบการมีอยู่ของเหาและไข่โดยตรง - การตรวจเสริม: อาจทำการทดสอบปฏิกิริยาผิวหนังหรือตรวจเลือดเพื่อตรวจสอบการติดเชื้อทุติยภูมิ การวินิจฉัยตั้งแต่เนิ่นๆ เพิ่มอัตราการรักษาสำเร็จ

ภาพสัตวแพทย์ตรวจตัวอย่างผิวหนังสุนัขด้วยกล้องจุลทรรศน์

การรักษาทำโดยใช้ยาฆ่าปรสิตและการทำความสะอาดสิ่งแวดล้อม

การรักษาโรคเหาในสุนัขทำโดยใช้ยาฆ่าแมลง ร่วมกับการอาบน้ำ การหวี และการทำความสะอาดสิ่งแวดล้อม สัตวแพทย์จะกำจัดขนพันกันและไข่ด้วยการอาบน้ำและหวีอย่างละเอียด แล้วใช้ยาฆ่าแมลงที่มีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะสำหรับเหา ยากลุ่ม Isoxazoline (รูปแบบรับประทานหรือทาในสุนัข) ถือเป็นตัวเลือกที่ดี ควรจำกัดการสัมผัสกับสุนัขตัวอื่นในช่วงการรักษา - การใช้ยาฆ่าปรสิต: ต้องใช้ตามคำแนะนำของสัตวแพทย์อย่างถูกต้องและตรงตามรอบเวลาเพื่อให้เกิดการกำจัดที่สมบูรณ์ หากการรักษาครั้งเดียวไม่เพียงพอ อาจต้องมีการรักษาเพิ่มเติม - การรักษาพร้อมกัน: ต้องรักษาสัตว์ทั้งหมดที่อาศัยอยู่หรือสัมผัสกับสุนัขที่ติดเชื้อเพื่อป้องกันการติดเชื้อซ้ำ - การทำความสะอาดสิ่งแวดล้อม: เหาไม่สามารถอยู่รอดในสิ่งแวดล้อมได้นาน แต่แนะนำให้ซักและทำความสะอาดบ้าน เครื่องนอน หวี และสายจูงให้สะอาด - การตรวจสอบหลังการรักษา: หลังการรักษา ต้องปรึกษาสัตวแพทย์และตรวจซ้ำเพื่อยืนยันการกำจัดที่สมบูรณ์

การจัดการที่บ้านเน้นการรักษาความสะอาดและการตรวจเป็นประจำ

การจัดการโรคเหาในสุนัขที่บ้านเน้นการรักษาความสะอาดและการตรวจสอบเป็นประจำ หวีขนเป็นประจำ และใช้แชมพูหรือผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนผสมของยาฆ่าแมลงที่สัตวแพทย์แนะนำขณะอาบน้ำ - การหวีเป็นประจำ: การหวีและแปรงขนช่วยให้พบเหาหรือไข่ ในขนตั้งแต่เนิ่นๆ - ความถี่ในการทำความสะอาด: ซักและฆ่าเชื้อเครื่องนอน สายจูง หวี ของเล่นให้สะอาด เหาไม่สามารถอยู่รอดในสิ่งแวดล้อมได้นาน แต่การทำความสะอาดเป็นประจำช่วยป้องกันการติดเชื้อซ้ำ - การจัดการหลังการรักษา: หลังการรักษา ต้องปรึกษาสัตวแพทย์และตรวจสอบซ้ำเพื่อยืนยันการกำจัดที่สมบูรณ์ การป้องกันการติดเชื้อซ้ำสำคัญมาก - เน้นการป้องกัน: การดูแลอย่างต่อเนื่องสำหรับกลุ่มเสี่ยง (สุนัขอายุน้อย สุนัขชรา สุนัขที่อ่อนแอ) จำเป็นมาก

สิ่งที่ต้องปฏิบัติตามเพื่อป้องกันการกลับมาเป็นซ้ำ

แม้หลังการรักษา เหาก็อาจกลับมาได้อีก ดังนั้นต้องตรวจสอบขนและทำความสะอาดสิ่งแวดล้อมอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะหลังไปสถานสงเคราะห์สัตว์หรือร้านสัตว์เลี้ยง แนะนำให้ตรวจสอบภายใน 1 สัปดาห์ ควรลดการสัมผัสกับสุนัขตัวอื่นในช่วงการรักษา และต้องรักษาพร้อมกันกับสัตว์ทั้งหมดที่อาศัยอยู่หรือสัมผัสกับสุนัขที่ติดเชื้อ นอกจากนี้ เหาในสุนัขเป็นแมลงที่มีความจำเพาะต่อโฮสต์สูง จึงพบการย้ายมาตั้งถิ่นฐานในมนุษย์ได้น้อยมาก แต่หากสงสัยว่ามีอาการ ควรปรึกษาสัตวแพทย์เพื่อความปลอดภัย

สัตวแพทย์ผู้ตรวจสอบคอนเทนต์นี้

Dr. Tony — Punnawat Phongkittirak

สัตวแพทย์

สัตวแพทย์ผู้สำเร็จการศึกษาด้านสัตวแพทยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ประเทศไทย และผ่านหลักสูตร IVSA ที่ North Carolina State University สหรัฐอเมริกา ด้วยประสบการณ์ทางคลินิกในโรงพยาบาลสัตว์ ปัจจุบันทำงานในสายงานเฮลท์แคร์สัตว์เลี้ยง และมุ่งมั่นสร้างระบบการดูแลดิจิทัลที่เชื่อมผู้เลี้ยงกับสัตวแพทย์

คำถามที่พบบ่อย

โรคเหาในสุนัขแพร่สู่มนุษย์ได้ไหม?

เหาในสุนัขเป็นแมลงปรสิตที่มีความจำเพาะต่อโฮสต์สูง จึงพบการย้ายมาตั้งถิ่นฐานในมนุษย์ได้น้อยมาก สาเหตุของการติดเชื้อเหาในคนต่างจากในสุนัข ดังนั้นการรักษาสุนัขและทำความสะอาดสิ่งแวดล้อมจะลดความเสี่ยงต่อการแพร่สู่มนุษย์ แต่หากสงสัยว่ามีอาการ ควรปรึกษาสัตวแพทย์หรือแพทย์

โรคเหาจะกลับมาเป็นซ้ำหลังการรักษาได้ไหม?

ได้ อาจติดเชื้อซ้ำจากปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมหรือการสัมผัสกับสุนัขตัวอื่น การตรวจสอบเป็นประจำ การทำความสะอาดสิ่งแวดล้อม และการรักษาสัตว์ที่สัมผัสทั้งหมดจึงสำคัญ

สามารถกำจัดเหาที่บ้านได้ไหม?

ผลิตภัณฑ์ใช้ภายนอกบางชนิดสามารถใช้ได้ แต่หากใช้โดยไม่มีการวินิจฉัยและสั่งจ่ายที่ถูกต้อง อาจไม่มีประสิทธิภาพหรือเกิดผลข้างเคียงได้ ต้องปรึกษาสัตวแพทย์และใช้ยาฆ่าแมลงหรือผลิตภัณฑ์กลุ่ม Isoxazoline ที่เหมาะสม

โรคเหาเกิดขึ้นบ่อยในวัยใด?

สุนัขอายุน้อย สุนัขชรา หรือสุนัขที่อ่อนแอจะมีภูมิคุ้มกันต่ำและเสี่ยงต่อการติดเชื้อมากขึ้น แต่สามารถเกิดขึ้นได้ทุกวัย การป้องกันสำคัญที่สุด

สามารถป้องกันโรคเหาด้วยวัคซีนได้ไหม?

ไม่ได้ โรคเหาไม่สามารถป้องกันด้วยวัคซีนได้ การใช้ยาฆ่าแมลง (ยาถ่ายพยาธิ) การดูแลความสะอาด และการหลีกเลี่ยงการสัมผัสเป็นวิธีการป้องกันหลัก

แชร์

คอนเทนต์ที่เกี่ยวข้อง

5 ยาป้องกันเห็บและหมัดในแมวที่สัตวแพทย์แนะนำ — เปรียบเทียบความปลอดภัยของสาร

รวมวิธีจัดการและแนะนำผลิตภัณฑ์กำจัดหมัดแมวที่ดีที่สุด

รวมวิธีจัดการความเสี่ยงโรคปรสิตจากสุนัขสู่คน BEST และเกณฑ์การเลือก

หากแมวของคุณมีความไวต่อสิ่งเร้าเสมอ — ประสิทธิภาพและการเริ่มต้นการรักษาด้วยฟีโรโมน

หากแมวชราของเราร้องทุกคืน — สาเหตุและวิธีจัดการภาวะสมองเสื่อมในแมว

ทำไมแมวของฉันถึงก้าวร้าวอย่างกะทันหัน — สาเหตุและเวลาในการจัดการกับความก้าวร้าวจากความกลัว

ทำไมแมวของฉันถึงร้องบ่อย — สาเหตุการร้องเกินและการวินิจฉัย·การรักษา

ทำไมแมวของฉันถึงเลียและกัดตลอดเวลา — สาเหตุของพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำและเวลาไปพบแพทย์

ทำไมแมวของฉันถึงเกาบ่อย — แยกแยะสาเหตุและสัญญาณอันตรายของการเกาที่มากเกินไป

หากแมวของคุณมักสร้างปัญหา — แก้ไขสาเหตุและหาทางออกด้วยการเสริมสร้างพฤติกรรม

เอกสารอ้างอิง

[1] Hill, P.B. et al. (2000). Resolution of skin lesions and long-term survival in a dog with suppurative dermatitis due to lice infestation. Journal of the American Veterinary Medical Association, 217(10), 1451-1454.

[2] Braun, U. et al. (2015). Canine lice infestations: A review of diagnosis and treatment. Veterinary Dermatology, 26(4), 287-e67.

[3] Plumb's Veterinary Drug Handbook, 9th Edition. (2022). Wiley-Blackwell. Chapter on parasiticides and topical treatments.