ถูกใจ

แชร์

สุนัขของคุณมีรังแคและผิวหนังมัน — สาเหตุและเวลาในการรักษาโรคผิวหนังเซ็บเดิร์ม

ผิวหนัง/ขนไกด์โรคคณะที่ปรึกษาสัตวแพทย์ Meongsiljang

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มในสุนัขเป็นโรคเรื้อรังที่เกิดจากความผิดปกติของชั้นหนังกำพร้าและการหลั่งไขมัน ทำให้เกิดรังแค กลิ่นเหม็น และผิวหนังมันซ้ำๆ สรุปสาเหตุปฐมภูมิและทุติยภูมิ การบำบัดด้วยยา และวิธีป้องกันไม่ให้กลับมาเป็นซ้ำ

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มในสุนัขคืออะไร?

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มในสุนัข — อาการรังแคและผิวหนังมัน

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มในสุนัขเป็นโรคผิวหนังเรื้อรังที่เกิดจากความผิดปกติของชั้นหนังกำพร้าและการหลั่งไขมันมากเกินไป ทำให้เกิดรังแค ความมัน และกลิ่นเหม็นซ้ำๆ สิ่งสำคัญคือโรคนี้แบ่งออกเป็น ปฐมภูมิ(ความผิดปกติทางพันธุกรรมของชั้นหนังกำพร้า) และ ทุติยภูมิ(เกิดจากโรคอื่น เช่น ฮอร์โมน แพ้ หรือปรสิต) เนื่องจากแบบทุติยภูมิมีมากกว่า การรักษาเฉพาะผิวหนังอย่างเดียวไม่เพียงพอ ต้องหาสาเหตุของโรคเพื่อรักษาให้หายขาด

ปฐมภูมิ vs ทุติยภูมิ — สาเหตุต่างกัน

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มแบบปฐมภูมิ: เกิดจากความผิดปกติของวงจรการผลัดเซลล์ผิวทางพันธุกรรม พบได้บ่อยในพันธุ์คอกเกอร์สเปเนียล บาสเซ็ทฮาวด์ ชิสุ ลาสาอาปโซ และเยอรมันเชพเพิร์ด

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มแบบทุติยภูมิ: เป็นผลจากโรคอื่นที่ส่งผลต่อผิวหนัง สาเหตุหลากหลาย การวินิจฉัยที่ถูกต้องจึงสำคัญ

- ความผิดปกติของฮอร์โมน เช่น ภาวะไทรอยด์ฮอร์โมนต่ำ ภาวะต่อมหมวกไตทำงานเกิน - แพ้อาหาร แพ้สิ่งแวดล้อม - การติดเชื้อปรสิต เช่น ไร เห็บ - การเพิ่มจำนวนของยีสต์ (Malassezia) และแบคทีเรีย

รายการตรวจสอบอาการหลัก

รังแค (เซ็บเดิร์มแบบแห้ง): มีชิ้นส่วนหนังกำพร้าสีขาวหลุดออกจากผิวหนังและติดอยู่ที่ขนเหมือนเกล็ดหิมะ

ผิวหนังมัน (เซ็บเดิร์มแบบมัน): ผิวหนังและขนมีความมันมาก สัมผัสแล้วรู้สึกเหนียว

กลิ่นเหม็น: เกิดจากการเพิ่มจำนวนของยีสต์และแบคทีเรีย ทำให้มีกลิ่นเหม็นเฉพาะตัว

ขนร่วงและรังแค: ขนร่วงหรือบางลงบริเวณที่หนังกำพร้าสะสมหนา

ผิวหนังแดงและคัน: ผิวหนังแดงขึ้นและมีการเกาหรือเลียมากขึ้น

ยิ่งมีอาการหลายอย่างพร้อมกันยิ่งควรได้รับการวินิจฉัยเร็ว

อาการโรคผิวหนังเซ็บเดิร์มในสุนัข — รังแค ผิวหนังแดง ขนร่วง

หากมีอาการเหล่านี้ต้องไปโรงพยาบาลทันที

หากมีอาการใดอาการหนึ่งต่อไปนี้ ควรไปโรงพยาบาลสัตว์ทันที • เมื่อเกาจนผิวหนังถลอกและมีเลือดออก • เมื่อมีสารคัดหลั่งสีเหลืองหรือเขียวออกมาพร้อมกลิ่นเหม็น • เมื่อความผิดปกติของผิวหนังลุกลามอย่างรวดเร็วไปยังบริเวณรอบดวงตา หู และเท้า • เมื่อมีอาการเบื่ออาหาร อ่อนเพลีย น้ำหนักลด (อาจเป็นโรคเกี่ยวกับฮอร์โมน) • เมื่อรักษาตามเดิมแล้วไม่ดีขึ้นภายใน 2-3 สัปดาห์

วิธีการวินิจฉัย — สิ่งที่สัตวแพทย์ตรวจสอบ

หัวใจสำคัญของการวินิจฉัยโรคผิวหนังเซ็บเดิร์มคือ การหาสาเหตุ

การตรวจขูดผิวหนัง: ขูดผิวหนังเพื่อตรวจสอบการมีอยู่ของยีสต์ แบคทีเรีย และปรสิตด้วยกล้องจุลทรรศน์

การตรวจชิ้นเนื้อผิวหนัง: ใช้เพื่อตัดสินว่าเป็นแบบทุติยภูมิหรือไม่ หรือแยกแยะเนื้องอกในกรณีหายาก

การตรวจเลือดและฮอร์โมน: ทำเพื่อตัดทิ้งภาวะไทรอยด์ฮอร์โมนต่ำและภาวะต่อมหมวกไตทำงานเกิน

การทดสอบการแพ้และการจำกัดอาหาร: เป็นวิธีการตรวจสอบว่าแพ้อาหารเป็นสาเหตุหรือไม่

วิธีการรักษา — แนวทางแบบขั้นตอน

การรักษาโรคสาเหตุ (แบบทุติยภูมิ): หากเกิดจากความผิดปกติของฮอร์โมนหรือการแพ้ ต้องรักษาโรคนั้นก่อนผิวหนังจึงจะดีขึ้น

แชมพูยา (การบำบัดด้วยยา): ใช้แชมพูตามใบสั่งยาที่มีส่วนผสมของยาต้านแบคทีเรีย ต้านยีสต์ และละลายหนังกำพร้า ตามความถี่ที่สัตวแพทย์แนะนำ แชมพูความงามทั่วไปไม่มีผล

ยาปฏิชีวนะและยาต้านยีสต์: หากตรวจพบการเพิ่มจำนวนของแบคทีเรียหรือยีสต์ จะได้รับยาทางปากหรือยาทา

การเสริมกรดไขมันจำเป็น: การเสริมกรดไขมันโอเมก้า-3 และ 6 อาจช่วยปรับปรุงเกราะป้องกันผิวหนัง

การรักษาโรคผิวหนังเซ็บเดิร์มในสุนัข — ภาพการอาบน้ำด้วยแชมพูยา

จุดสำคัญในการดูแลที่บ้าน

จุดสำคัญในการดูแลคือการป้องกันไม่ให้กลับมาเป็นซ้ำ

รักษาการอาบน้ำยาเป็นประจำ: ต้องปฏิบัติตามแชมพูและความถี่ที่สัตวแพทย์สั่ง หากลดเองหรือเปลี่ยนเป็นแชมพูความงามทั่วไป อาจทำให้กลับมาเป็นซ้ำเร็วขึ้น

การดูแลอาหารและโภชนาการ: การดูแลโภชนาการที่มุ่งปรับปรุงการทำงานของเกราะป้องกันผิวหนังอาจช่วยในการฟื้นตัว หากแพ้อาหารเป็นสาเหตุ อาจจำเป็นต้องทำการทดสอบการจำกัดอาหารหรืออาหารตามใบสั่งยา ควรปรึกษาสัตวแพทย์

การดูแลสิ่งแวดล้อมและผิวหนัง: หากผิวหนังแห้งเกินไป เซ็บเดิร์มแบบแห้ง (รังแค) อาจแย่ลง จึงควรให้ความชุ่มชื้นที่เหมาะสมและรักษาสิ่งแวดล้อมภายในบ้านให้สบาย

การตรวจสุขภาพเป็นประจำ: หากสงสัยว่าความผิดปกติของฮอร์โมน เช่น ภาวะไทรอยด์ฮอร์โมนต่ำ ภาวะต่อมหมวกไตทำงานเกิน เป็นสาเหตุ ควรตรวจสอบสถานะด้วยการตรวจเลือดและฮอร์โมนเป็นระยะ

ข้อควรระวังตามพันธุ์ — พันธุ์เหล่านี้ต้องตรวจสอบอย่างละเอียด

พันธุ์ด้านล่างมีแนวโน้มที่จะเกิดโรคผิวหนังเซ็บเดิร์มแบบปฐมภูมิทางพันธุกรรม จึงต้องการการดูแลอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ยังเล็ก • คอกเกอร์สเปเนียล บาสเซ็ทฮาวด์: ต้องดูแลผิวหนังด้านในหูด้วย • ชิสุ ลาสาอาปโซ: หนังกำพร้าสะสมง่ายในบริเวณผิวหนังที่พับ • เยอรมันเชพเพิร์ด: อาจเกิดโรคผิวหนังซ้ำๆ บริเวณหลังและหาง หากกลับมาเป็นซ้ำบ่อย การบันทึกตัวกระตุ้นตามฤดูกาล อาหาร และความเครียดในบันทึกประจำวันจะช่วยในการวิเคราะห์รูปแบบ

สัตวแพทย์ผู้ตรวจสอบคอนเทนต์นี้

Dr. Tony — Punnawat Phongkittirak

สัตวแพทย์

สัตวแพทย์ผู้สำเร็จการศึกษาด้านสัตวแพทยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ประเทศไทย และผ่านหลักสูตร IVSA ที่ North Carolina State University สหรัฐอเมริกา ด้วยประสบการณ์ทางคลินิกในโรงพยาบาลสัตว์ ปัจจุบันทำงานในสายงานเฮลท์แคร์สัตว์เลี้ยง และมุ่งมั่นสร้างระบบการดูแลดิจิทัลที่เชื่อมผู้เลี้ยงกับสัตวแพทย์

คำถามที่พบบ่อย

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มในสุนัขติดต่อสู่คนได้ไหม?

โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มเองไม่ติดต่อสู่คน แต่แบคทีเรียและเชื้อราที่อาจเกิดขึ้นร่วมอาจส่งผลต่อคนที่มีภูมิคุ้มกันอ่อนแอได้บ้าง ควรล้างมือบ่อยๆ หลังดูแล และให้เด็กหรือผู้ที่มีภูมิคุ้มกันอ่อนแอหลีกเลี่ยงการสัมผัสบริเวณที่ติดเชื้อ

ควรใช้แชมพูยาบ่อยแค่ไหน?

ในช่วงแรกควรใช้สัปดาห์ละ 2-3 ครั้ง เมื่ออาการดีขึ้นให้ลดเหลือสัปดาห์ละ 1-2 ครั้ง แต่ขึ้นอยู่กับประเภทและความรุนแรงของโรค จึงสำคัญที่ต้องใช้ตามใบสั่งยาของสัตวแพทย์ หากลดเองอาจทำให้กลับมาเป็นซ้ำเร็วขึ้น

รักษาให้หายขาดได้ไหม หรือต้องดูแลตลอดชีวิต?

หากเป็นแบบทุติยภูมิ เมื่อรักษาโรคสาเหตุสำเร็จ ผิวหนังอาจกลับสู่ปกติได้ แต่โรคผิวหนังเซ็บเดิร์มแบบปฐมภูมิมีสาเหตุทางพันธุกรรม จึงต้องดูแลตลอดชีวิตโดยมุ่งเน้นการควบคุมอาการและยับยั้งการกลับมาเป็นซ้ำมากกว่าการรักษาให้หายขาด

การเปลี่ยนอาหารช่วยให้อาการดีขึ้นได้ไหม?

หากแพ้อาหารเป็นสาเหตุ การเปลี่ยนอาหารอาจเป็นการรักษาหลัก อาหารหรืออาหารเสริมที่อุดมด้วยกรดไขมันโอเมก้า-3 ช่วยในการฟื้นตัวของเกราะป้องกันผิวหนัง การเปลี่ยนเป็นอาหารแพงๆ อย่างเดียวอาจไม่ชัดเจน ควรปรึกษาสัตวแพทย์เพื่อกำหนดแนวทาง

สุนัขเกาตลอดเวลา นี่ก็เป็นโรคผิวหนังเซ็บเดิร์มไหม?

อาการคันเป็นอาการหนึ่งของโรคผิวหนังเซ็บเดิร์ม แต่ก็มีสาเหตุอื่นมากมาย เช่น โรคผิวหนังอักเสบจากภูมิแพ้ ไรขี้เรื้อน การติดเชื้อเห็บ หากมีอาการรังแค ความมัน และกลิ่นเหม็นร่วมด้วย มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นโรคผิวหนังเซ็บเดิร์ม แต่ต้องตรวจสอบสาเหตุที่ถูกต้องด้วยการวินิจฉัยของสัตวแพทย์์ เช่น การตรวจขูดผิวหนัง

แชร์

คอนเทนต์ที่เกี่ยวข้อง

แชมพูยาสำหรับสุนัขแนะนำ TOP 5 — หนองในผิวหนัง·การติดเชื้อแบคทีเรีย

5 อันดับแชมพูยาสำหรับโรคผิวหนังเชื้อยีสต์ในสุนัขที่สัตวแพทย์แนะนำ — บรรเทาอาการคันและน้ำมัน

แนะนำน้ำมันปลาโอเมก้า 3 สำหรับสุนัข TOP 5 — เปรียบเทียบปริมาณ EPA·DHA

โรคบรูเซลลาในสุนัข (โรคติดต่อจากสัตว์สู่คน)

ความเสี่ยงการติดโรคหิดจากสุนัขและแมวสู่คน

โรคท็อกโซคาร์ (การติดเชื้อพยาธิในคน)

MRSA(เมทิซิลลิน-เรซิสแทนต์ สแตฟิโลค็อกคัส ออเรียส) คู่มือการติดเชื้อในสัตว์เลี้ยงและคนอย่างครบถ้วน

แคมปีโลแบคเตอร์ (โรคอาหารเป็นพิษที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน)

คู่มือโรคไตถุงน้ำในแมว (PKD)

โรคไตอักเสบ (สาเหตุของโปรตีนในปัสสาวะ)

เอกสารอ้างอิง

[1] Miller WH, Griffin CE, Campbell KL. Muller and Kirk's Small Animal Dermatology, 7th Ed. Elsevier, 2013.

[2] Noli C, Colombo S, Cornegliani L et al. BSAVA Manual of Canine and Feline Dermatology, 4th Ed. BSAVA, 2019.

[3] Hall JA, Tooley KA, Gradin JL et al. Effects of dietary n-6 and n-3 fatty acids and vitamin E on the immune response of healthy geriatric dogs. American Journal of Veterinary Research 64, 162–172, 2003.

[4] Gross TL, Ihrke PJ, Walder EJ, Affolter VK. Skin Diseases of the Dog and Cat: Clinical and Histopathologic Diagnosis, 2nd Ed. Blackwell, 2005.