พอมเมอเรเนียน ข้อเข่าเคลื่อนบ่อย — คู่มือการดูแลตามระยะและอุปกรณ์พยุง

ข้อต่อสุขภาพตามสายพันธุ์คณะที่ปรึกษาสัตวแพทย์ Meongsiljang

พอมเมอเรเนียนเป็นพันธุ์เล็กที่มีอัตราการเกิดข้อเข่าเคลื่อนสูงที่สุดเมื่อเทียบกับขนาดตัว รวบรวมการวินิจฉัยตามระยะ เวลาใส่อุปกรณ์พยุงหรือผ่าตัด และจุดดูแลที่บ้านไว้ในที่เดียว

ทำไมพอมเมอเรเนียนถึงเกิดข้อเข่าเคลื่อนบ่อยขนาดนี้?

ภาพพอมเมอเรเนียนเดินโดยยกขาหลังขึ้นเล็กน้อย

ในพันธุ์เล็กและพันธุ์ทอยรวมถึงพอมเมอเรเนียน พบการเคลื่อนของกระดูกสะบ้าเข่าค่อนข้างบ่อย สิ่งสำคัญที่สุดคือการตรวจพบแต่เนิ่นๆ การเคลื่อนของกระดูกสะบ้าเข่าในระยะแรกมักไม่แสดงอาการปวดชัดเจนและเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว โดยระหว่างเดินกระดูกสะบ้าเข่าจะหลุดออกจากที่เดิมแล้วกลับเข้าที่เอง หากพบการยกขาหนึ่งข้างกระโดดหรือขาหลังสั่นชั่วครู่แล้วเดินต่อปกติซ้ำๆ อาจเป็นสัญญาณว่ากระดูกสะบ้าเข่ากำลังหลุดและกลับเข้าที่ ดังนั้นแนะนำให้เจ้าของสังเกตการเดินอย่างใกล้ชิดและเข้ารับการตรวจศัลยกรรมกระดูกเป็นประจำเพื่อดูว่าระยะกำลังลุกลามแม้จะเป็นระยะที่ 1 ก็ตาม

เหตุผลที่พอมเมอเรเนียนเกิดข้อเข่าเคลื่อนบ่อย

ตามตำราอายุรศาสตร์ทางสัตวแพทย์ การเคลื่อนของกระดูกสะบ้าเข่าเกิดจากภาวะพัฒนาการผิดปกติหลายอย่างซ้อนทับกัน พอมเมอเรเนียนมักพบปัจจัยต่อไปนี้ร่วมกัน - ร่องกระดูกสะบ้าตื้น: ร่องที่กระดูกสะบ้าเข่าควรอยู่ตื้นแต่กำเนิด - กระดูกต้นขาโค้งเข้าด้านใน: กระดูกต้นขาโค้งเข้าด้านใน - การเคลื่อนของกระดูกหน้าแข้งด้านใน: กระดูกนูนที่กระดูกสะบ้าเข่าเกาะติดเคลื่อนไปด้านใน - ความไม่สมดุลของเนื้อเยื่ออ่อน: เส้นเอ็นและกล้ามเนื้อรอบเข่าถูกดึงไปด้านใดด้านหนึ่ง แม้มีเพียงปัจจัยเดียวก็สามารถทำให้การเคลื่อนลุกลามตามเวลาได้

เช็กลิสต์อาการข้อเข่าเคลื่อน

เป็นสัญญาณที่เจ้าของสังเกตได้เป็นอันดับแรก หากพบซ้ำแม้เพียงข้อเดียวแนะนำให้เข้ารับการตรวจศัลยกรรมกระดูก - การเดินแบบกระโดดเขย่ง: ยกขาหลังข้างหนึ่งกระโดดเดินสองสามก้าวแล้ววางลง - ยกขาชั่วคราวโดยไม่ปวด: การเคลื่อนของกระดูกสะบ้าเข่ามักไม่แสดงอาการปวดชัดเจน จึงยกขาขึ้นกะทันหันแล้วงอเหยียดเข่าหลายครั้งก่อนเดินต่อปกติ - ท่าทางนั่งผิดปกติ: นั่งโดยเหยียดขาข้างหนึ่งออกไปด้านข้าง - หลีกเลี่ยงบันได: พยายามไม่ขึ้นบันไดที่เคยขึ้นเป็นประจำ - เลียขาหลังซ้ำๆ: แสดงอาการเลียหรือสนใจเข่าข้างเดิมซ้ำๆ

ภาพสัตวแพทย์ตรวจเข่าขาหลังของพอมเมอเรเนียน

ลักษณะตามระยะของข้อเข่าเคลื่อนและการตอบสนองที่แนะนำ

รายการ	ระยะที่ 1	ระยะที่ 2	ระยะที่ 3	ระยะที่ 4
ลักษณะการเคลื่อน	ต้องดันด้วยมือจึงหลุดและกลับเข้าที่เอง	หลุดและกลับเข้าที่เอง	ส่วนใหญ่หลุดอยู่ ดึงกลับเข้าที่ได้ด้วยมือ	หลุดอยู่ตลอดเวลา ไม่สามารถกลับเข้าที่ได้
สัญญาณที่เจ้าของสังเกตได้	แทบไม่มีอาการ	การเดินแบบสกีเป็นครั้งคราว	เดินขากะเผลกต่อเนื่อง	ท่าทางหลังโก่ง·กล้ามเนื้อฝ่อ
การตอบสนองที่แนะนำ	ควบคุมน้ำหนัก·ตรวจเป็นประจำ	อุปกรณ์พยุง·ฟื้นฟู·ควบคุมน้ำหนัก	พิจารณาผ่าตัดอย่างจริงจัง	ผ่าตัดแต่เนิ่นๆ จำเป็น
การพยากรณ์โรค	ดี	ดีหากดูแล	ดีหลังผ่าตัด	อาจมีภาวะแทรกซ้อนบางส่วนแม้ผ่าตัด

การวินิจฉัยระยะต้องตัดสินใจโดยสัตวแพทย์ผ่านการคลำและตรวจเอกซเรย์

สัญญาณเหล่านี้ต้องไปโรงพยาบาลภายใน 24 ชั่วโมง

หากพบอาการต่อไปนี้ อาจไม่ใช่การเคลื่อนธรรมดาแต่อาจมีการฉีกขาดของเอ็นไขว้หรือกระดูกหักร่วมด้วย ต้องเข้ารับการตรวจศัลยกรรมกระดูกทันที - ยกขาขึ้นโดยไม่สามารถลงน้ำหนักได้เกิน 12 ชั่วโมง - บริเวณเข่าบวมชัดเจน - ร้องเสียงดังเมื่อสัมผัสเนื่องจากปวดรุนแรง - เข่าที่เคยหลุดบ่อยจู่ๆ ไม่กลับเข้าที่

วิธีดูแลระยะ 1-2 ด้วยอุปกรณ์พยุงและการฟื้นฟู

หากเป็นระยะ 1-2 อุปกรณ์พยุงและการฟื้นฟูสามารถช่วยชะลอการลุกลามได้ หัวใจสำคัญคือการยึดเข่าไม่ให้ส่ายไปมาด้านข้างและเสริมสร้างกล้ามเนื้อต้นขาเพื่อช่วยจัดแนวเข่า - อุปกรณ์พยุงเข่า: ไม่ควรใส่ทั้งวันแต่ใส่เฉพาะช่วงที่เข่ารับภาระหนักเช่นกระโดดหรือใช้บันได ส่วนปกติควรให้ใช้กล้ามเนื้อเอง - การออกกำลังกายในน้ำและการฟื้นฟู: ช่วยเสริมสร้างกล้ามเนื้อรอบเข่าโดยลดภาระน้ำหนักตัว - การเดินบนทางลาดชัน: สามารถใช้เป็นการออกกำลังกายกระตุ้นกล้ามเนื้อขาหลังอย่างนุ่มนวล - การควบคุมน้ำหนัก: การรักษาน้ำหนักให้เหมาะสมช่วยลดภาระที่เข่ารับ การฝ่อของกล้ามเนื้อต้นขา (quadriceps) เป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้ข้อเข่าเคลื่อนแย่ลง ดังนั้นการรักษากำลังกล้ามเนื้ออย่างต่อเนื่องโดยไม่หักโหมจึงสำคัญ

A Pomeranian wearing a patellar brace on its hind legs, walking on a mat

เวลาที่ต้องผ่าตัดและประเภทของวิธีการผ่าตัด

ตั้งแต่ระยะ 3 การดูแลแบบอนุรักษ์นิยมเพียงอย่างเดียวอาจไม่สามารถหยุดการลุกลามได้ ตำราศัลยกรรมสัตวแพทย์ระบุให้ใช้การผ่าตัดสามแบบต่อไปนี้เดี่ยวๆ หรือผสมกัน - การผ่าตัดสร้างร่องกระดูกสะบ้า: ขัดแต่งร่องเข่าที่ตื้นให้ลึกขึ้นเป็นรูปตัว V หรือบล็อก - การผ่าตัดย้ายกระดูกหน้าแข้ง: ย้ายกระดูกนูนที่กระดูกสะบ้าเข่าเกาะติดไปด้านนอกเพื่อจัดแนวเข่า - การย้ายตำแหน่งเนื้อเยื่ออ่อน: ผ่อนคลายเอ็นที่ดึงด้านในและดึงเอ็นด้านนอกให้ตึง หลังผ่าตัด 6-8 สัปดาห์ ต้องจำกัดการกระโดดและบันไดอย่างสมบูรณ์เพื่อลดอัตราการกลับเป็นซ้ำ

สิ่งที่เจ้าของพอมเมอเรเนียนต้องดูแลตลอดชีวิต

เป็นหลักการดูแลที่นำไปใช้ได้ตลอดชีวิตไม่ว่าจะผ่าตัดหรือไม่ - ปูพรมหรือเสื่อบนพื้นไม้ลื่นเสมอ - ห้ามกระโดดขึ้นโซฟาหรือเตียง — ติดตั้งบันไดสำหรับสุนัข - รักษาน้ำหนักให้อยู่ในเกณฑ์ปกติภายใน 5% - ตรวจเอกซเรย์ศัลยกรรมกระดูกปีละครั้ง - รองรับขาหลังไม่ให้ส่ายในอากาศเมื่ออุ้ม

สัตวแพทย์ผู้ตรวจสอบคอนเทนต์นี้

Dr. Tony — Punnawat Phongkittirak

สัตวแพทย์

สัตวแพทย์ผู้สำเร็จการศึกษาด้านสัตวแพทยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ประเทศไทย และผ่านหลักสูตร IVSA ที่ North Carolina State University สหรัฐอเมริกา ด้วยประสบการณ์ทางคลินิกในโรงพยาบาลสัตว์ ปัจจุบันทำงานในสายงานเฮลท์แคร์สัตว์เลี้ยง และมุ่งมั่นสร้างระบบการดูแลดิจิทัลที่เชื่อมผู้เลี้ยงกับสัตวแพทย์

คำถามที่พบบ่อย

ข้อเข่าเคลื่อนระยะ 1 ในพอมเมอเรเนียนต้องผ่าตัดเสมอหรือไม่?

ระยะที่ 1 ส่วนใหญ่ไม่ต้องผ่าตัด หากดูแลควบคุมน้ำหนัก ป้องกันพื้นลื่น และออกกำลังกายเสริมกำลังกล้ามเนื้อดี มักสามารถรักษาระยะที่ 1 ไว้ได้ตลอดชีวิต แต่การตรวจสอบเป็นประจำเพื่อดูว่าระยะกำลังลุกลามหรือไม่สำคัญ

การใส่อุปกรณ์พยุงทั้งวันจะดีกว่าหรือไม่?

อุปกรณ์พยุงเป็นอุปกรณ์ช่วยยึดเข่าในช่วงเสี่ยง ไม่ควรใส่ทั้งวันแต่ใส่เฉพาะช่วงที่เข่ารับภาระหนักเช่นเวลากระโดด ใช้บันได หรือเดินเล่น ส่วนปกติควรให้ใช้กล้ามเนื้อเอง อุปกรณ์พยุงไม่สามารถรักษาได้เพียงอย่างเดียว ต้องดูแลการออกกำลังกายฟื้นฟูและควบคุมน้ำหนักร่วมด้วย

ค่าผ่าตัดประมาณเท่าไหร่?

แตกต่างกันมากตามโรงพยาบาล พื้นที่ และชุดผ่าตัด จึงยากที่จะให้จำนวนเงินที่แน่นอน แนะนำให้ขอใบเสนอราคาจากคลินิกศัลยกรรมกระดูก 2-3 แห่งตอนวินิจฉัยแล้วตัดสินใจ

หากเข่าทั้งสองข้างเคลื่อนสามารถผ่าตัดพร้อมกันได้หรือไม่?

พอมเมอเรเนียนที่มีขนาดตัวเล็กอาจรับภาระทั้งสองขาในช่วงฟื้นตัว จึงมักดำเนินการทีละข้างโดยเว้นระยะห่าง เวลาผ่าตัดและระยะห่างที่แน่นอนต้องตกลงกับสัตวแพทย์ผู้ดูแล

หลังผ่าตัดสามารถกลับเป็นซ้ำได้หรือไม่?

หลังผ่าตัดการกลับเป็นซ้ำ (การเคลื่อนซ้ำ) เป็นหนึ่งในภาวะแทรกซ้อนที่เป็นไปได้ แต่หากจำกัดการกระโดดและบันไดอย่างเคร่งครัดในช่วงฟื้นตัว 6-8 สัปดาห์ และตรวจสอบการแก้ไขและการจัดแนวด้วยการตรวจเอกซเรย์เป็นประจำ จะช่วยในการดูแลอาการ

แชร์