ถูกใจ

แชร์

โรคกระดูกอ่อนในสุนัข: อาการ สาเหตุ การวินิจฉัย การรักษา และจุดสำคัญในการดูแล

ข้อต่อไกด์โรคคณะที่ปรึกษาสัตวแพทย์ Meongsiljang

โรคกระดูกอ่อนในสุนัขเป็นโรคข้อที่พบบ่อยในสุนัขพันธุ์ใหญ่ช่วงวัยเจริญเติบโต การตรวจพบแต่เนิ่นๆ และการรักษาที่เหมาะสมคือหัวใจสำคัญ ทีมที่ปรึกษาสัตวแพทย์ได้สรุปสาเหตุ อาการ การวินิจฉัย การรักษา และวิธีดูแลที่บ้านไว้แล้ว

โรคกระดูกอ่อนในสุนัขคืออะไร?

โรคกระดูกอ่อนในสุนัขเป็นโรคข้อที่เกิดขึ้นเมื่อกระดูกอ่อนไม่เปลี่ยนเป็นกระดูกตามปกติในช่วงวัยเจริญเติบโต ทำให้แผ่นกระดูกอ่อนหนาเหลืออยู่ในข้อต่อ ก่อให้เกิดการอักเสบและปวด มักเกิดในสุนัขพันธุ์ใหญ่และพันธุ์ยักษ์ระหว่างอายุ 6-18 เดือน พบได้บ่อยที่ข้อต่อไหล่ ข้อศอก เข่า และข้อเท้า สิ่งสำคัญที่สุดคือการตรวจพบในระยะเริ่มต้น หากสุนัขเดินขาเป๋เล็กน้อยติดต่อกันเกิน 2 สัปดาห์ ควรพาไปตรวจที่โรงพยาบาลทันที

สาเหตุของโรคกระดูกอ่อน

โรคกระดูกอ่อนเกิดจากหลายปัจจัยร่วมกัน

ปัจจัยทางพันธุกรรม: สุนัขพันธุ์ใหญ่และพันธุ์ยักษ์ เช่น เยอรมันเชพเพิร์ด เกรทเดน แลบราดอร์รีทรีฟเวอร์ มีความเสี่ยงทางพันธุกรรมสูง

การเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว: การเติบโตที่เร็วขึ้นทำให้กระบวนการเปลี่ยนกระดูกอ่อนเป็นกระดูกผิดปกติได้ง่าย

ความไม่สมดุลทางโภชนาการ: หากอัตราส่วนแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสไม่เหมาะสม หรือให้อาหารพลังงานสูงมากเกินไป อาจรบกวนการเจริญเติบโตของกระดูกอ่อน

การบาดเจ็บซ้ำซ้อน: การกระแทกซ้ำๆ อาจทำให้กระดูกอ่อนบริเวณแผ่นเจริญเติบโตเสียหายได้

รายการตรวจสอบอาการหลัก

การเดินขาเป๋: อาการยกขาข้างหนึ่งหรือเดินขาเป๋จะรุนแรงขึ้นหลังการออกกำลังกาย

บวมที่ข้อต่อ: บริเวณรอบไหล่ ข้อศอก และเข่าอาจบวม (น้ำในข้อเพิ่มขึ้น) และเยื่อหุ้มข้ออาจหนาขึ้น

หลีกเลี่ยงการออกกำลังกาย: หลีกเลี่ยงการเดินเล่นหรือขึ้นบันได และเหนื่อยง่าย

ปฏิกิริยาต่อความเจ็บปวด: หลีกเลี่ยงหรือร้องครวญครางเมื่อถูกสัมผัสบริเวณข้อต่อ

ความผิดปกติในการเดินและท่าทาง: เมื่อยืนจะลดน้ำหนักลงบนขาที่เจ็บ เปลี่ยนจุดศูนย์ถ่วงบ่อย หรือลำบากเมื่อลุกจากท่านอน

กล้ามเนื้อลีบ: หากปล่อยทิ้งไว้เป็นเวลานาน กล้ามเนื้อที่ขาที่เจ็บจะลีบและบางลง

สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์เดินขาเป๋ด้วยขาหน้า

เมื่อใดควรไปโรงพยาบาลทันที

หากพบอาการใดอาการหนึ่งต่อไปนี้ ต้องไปโรงพยาบาลภายใน 24 ชั่วโมง หากปล่อยทิ้งไว้ ความเสียหายของกระดูกอ่อนอาจลุกลามจนไม่สามารถแก้ไขได้ • เมื่อไม่สามารถรับน้ำหนักได้เลยและยกขาเดิน • เมื่อข้อต่อบวมมากและมีไข้ • เมื่อร้องครวญครางหรือแสดงอาการเจ็บปวดแม้ขณะอยู่นิ่ง • เมื่อการเดินขาเป๋ติดต่อกันเกิน 2 สัปดาห์ หรือรุนแรงขึ้นอย่างกะทันหัน

วิธีการวินิจฉัย — จะตรวจสอบอย่างไร?

การตรวจร่างกาย: สัตวแพทย์จะตรวจสอบช่วงการเคลื่อนไหวของข้อต่อ ปฏิกิริยาต่อความเจ็บปวด และสภาพกล้ามเนื้อโดยตรง

X-ray (การตรวจด้วยรังสี): ตรวจสอบบริเวณที่กระดูกอ่อนหนาหรือร่องรอยของชิ้นกระดูกอ่อน ในระยะเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงอาจเล็กน้อย

CT (การตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์): สามารถประเมินขอบเขตและตำแหน่งของความเสียหายของกระดูกอ่อนได้ละเอียดกว่า

การส่องกล้องข้อ (การตรวจภายในข้อ): สามารถมองเห็นภายในข้อต่อโดยตรงเพื่อตรวจสอบสภาพกระดูกอ่อน และในบางกรณีสามารถรักษาพร้อมกันได้

วิธีการรักษา — การรักษาแบบอนุรักษ์นิยม vs การผ่าตัด

การรักษาแบบอนุรักษ์นิยม (ไม่ผ่าตัด): หากความเสียหายของกระดูกอ่อนไม่มาก ให้จำกัดการเคลื่อนไหว 4-8 สัปดาห์ ใช้ยาต้านการอักเสบและยาแก้ปวด และอาหารเสริมข้อ สัตวแพทย์จะวางแผนการให้ยาตามน้ำหนักตัว

การรักษาด้วยการผ่าตัด: หากชิ้นกระดูกอ่อน (แผ่น) มีขนาดใหญ่หรือหลุดอยู่ในข้อต่อ ให้ผ่าตัดส่องกล้องหรือผ่าตัดเปิดเพื่อเอาออก หลังผ่าตัดโดยทั่วไปมีพยากรณ์โรคที่ดี

ยิ่งอาการรุนแรงหรืออายุน้อย การตัดสินใจเร็วขึ้นพยากรณ์โรคจะดีขึ้น

ภาพสัตวแพทย์ตรวจสอบภาพ X-ray ของข้อต่อสุนัข

จุดสำคัญในการดูแลที่บ้าน

การควบคุมน้ำหนัก: ภาวะอ้วนจะเพิ่มภาระให้ข้อต่อ การรักษาน้ำหนักให้เหมาะสมเป็นพื้นฐานที่สุด

การควบคุมการออกกำลังกาย: ระหว่างการรักษา หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายที่รุนแรง เริ่มจากการเดินบนพื้นเรียบสั้นๆ แล้วค่อยๆ เพิ่มขึ้น

ป้องกันการลื่น: พื้นลื่นจะเพิ่มภาระให้ข้อต่อ ควรปูเสื่อหรือพรม

อาหารเสริมข้อ: Glucosamine และ Omega-3 ควรให้หลังจากปรึกษาสัตวแพทย์

การตรวจสุขภาพเป็นประจำ: การตรวจติดตามข้อต่อทุก 6 เดือนจะช่วยตรวจพบการกลับเป็นซ้ำได้แต่เนิ่นๆ

สุนัขพันธุ์ใหญ่เดินอย่างสบายบนเสื่อป้องกันการลื่น

เจ้าของสุนัขพันธุ์เสี่ยงสูงต้องทราบ

เยอรมันเชพเพิร์ด เกรทเดน เบอร์นิสเมาท์เทนด็อก แลบราดอร์และโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ ร็อตไวเลอร์ มีอัตราการเกิดโรคสูงเป็นพิเศษ หากเป็นพันธุ์เหล่านี้ ควรตรวจข้อต่อเป็นประจำตั้งแต่อายุ 6 เดือน และในช่วงวัยเจริญเติบโตควรให้อาหารสำหรับสุนัขพันธุ์ใหญ่ช่วงวัยเจริญเติบโตเพื่อปรับอัตราส่วนแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสให้เหมาะสม ก่อนอายุ 12 เดือน ควรลดการกระโดดและการออกกำลังกายที่รุนแรงให้มากที่สุด

สัตวแพทย์ผู้ตรวจสอบคอนเทนต์นี้

Dr. Tony — Punnawat Phongkittirak

สัตวแพทย์

สัตวแพทย์ผู้สำเร็จการศึกษาด้านสัตวแพทยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ประเทศไทย และผ่านหลักสูตร IVSA ที่ North Carolina State University สหรัฐอเมริกา ด้วยประสบการณ์ทางคลินิกในโรงพยาบาลสัตว์ ปัจจุบันทำงานในสายงานเฮลท์แคร์สัตว์เลี้ยง และมุ่งมั่นสร้างระบบการดูแลดิจิทัลที่เชื่อมผู้เลี้ยงกับสัตวแพทย์

คำถามที่พบบ่อย

โรคกระดูกอ่อนในสุนัขรักษาให้หายขาดได้หรือไม่?

หากผ่าตัดเอาชิ้นกระดูกอ่อนออก ส่วนใหญ่สามารถฟื้นฟูการทำงานของข้อต่อใกล้เคียงปกติได้ แต่หากข้อต่อมีการเปลี่ยนแปลงไปแล้ว จำเป็นต้องดูแลอย่างต่อเนื่องต่อไป

หากไม่ผ่าตัดจะเป็นอย่างไร?

ในกรณีที่ไม่รุนแรง อาจดีขึ้นด้วยการรักษาแบบอนุรักษ์นิยม แต่หากปล่อยทิ้งไว้ ชิ้นกระดูกอ่อนในข้อต่ออาจทำหน้าที่เป็นสิ่งแปลกปลอม (ชิ้นส่วนหลุดในข้อ) ทำให้เกิดโรคข้อเสื่อมได้ โรคข้อเสื่อมไม่สามารถย้อนกลับได้และมีความก้าวหน้า ดังนั้นการดูแลแต่เนิ่นๆ จึงสำคัญ

พันธุ์ใดมีความเสี่ยงมากที่สุด?

เยอรมันเชพเพิร์ด เกรทเดน แลบราดอร์และโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ ร็อตไวเลอร์ และพันธุ์ใหญ่และพันธุ์ยักษ์อื่นๆ มีอัตราการเกิดโรคสูง มักพบในสุนัขพันธุ์ใหญ่ช่วงวัยเจริญเติบโตที่กระดูกยังไม่เจริญเต็มที่ และมักเกิดที่ข้อต่อทั้งสองข้างพร้อมกัน

สุนัขเดินขาเป๋ทั้งหมดเป็นโรคกระดูกอ่อนหรือไม่?

ไม่ใช่ มีสาเหตุอื่นๆ อีกมาก เช่น ลูกสะบ้าเคลื่อน ภาวะข้อสะโพกเจริญผิดปกติ ความเสียหายของแผ่นเจริญเติบโต การวินิจฉัยที่ถูกต้องต้องอาศัยการตรวจร่างกายและการตรวจภาพโดยสัตวแพทย์

มีวิธีป้องกันหรือไม่?

การป้องกันอย่างสมบูรณ์ทำได้ยาก แต่การให้อาหารสำหรับสุนัขพันธุ์ใหญ่ช่วงวัยเจริญเติบโตเพื่อปรับสมดุลโภชนาการ เช่น แคลเซียมและฟอสฟอรัส หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายที่รุนแรงเช่นการกระโดดในช่วงวัยเจริญเติบโต และการตรวจสุขภาพเป็นประจำเพื่อตรวจพบแต่เนิ่นๆ เป็นวิธีที่ดีที่สุด

แชร์

คอนเทนต์ที่เกี่ยวข้อง

ประโยชน์ของเคอร์คูมินและการต้านการอักเสบ·ข้อต่อ

5 อันดับผลิตภัณฑ์เสริมสุขภาพข้อต่อสำหรับสุนัขที่แนะนำในปี 2026

เอ็มเอสเอ็ม (MSM) สำหรับสุนัขคืออะไร? ประโยชน์ในการบรรเทาอาการปวดข้อ

การวัดความดันลูกตาในแมว (Tonometry) — ช่วงเวลาตรวจและวิธีแปลผลเพื่อป้องกันต้อหิน

หากแมวมีขนาดรูม่านตาไม่เท่ากัน — สาเหตุของ Anisocoria และจุดวินิจฉัยฉุกเฉิน

การตรวจอัลตราซาวนด์ตาแมว — จุดสำคัญในการวินิจฉัยต้อกระจก·เนื้องอก·จอประสาทตาหลุดลอก

วิธีทำความสะอาดขี้ตาแมว — วิธีล้างตาที่ปลอดภัยและสัญญาณอันตราย

หากน้ำตาของแมวไม่หยุดไหล — สาเหตุและการรักษาการอุดตันของท่อน้ำตา

หากแมวมีขี้ตาเหนียวติดตาบ่อย — สาเหตุและการดูแลระยะยาวของโรคตาแห้ง (KCS)

แมวตาแห้งและเหนียวเสมอ — จุดสำคัญในการรักษาภาวะตาแห้งและไซโคลสปอริน

เอกสารอ้างอิง

[1] Textbook of Veterinary Orthopaedic Surgery. Chapter: Retention of Cartilage Core / Osteochondrosis. (RAG source: textbook_of_veterinary_orthopaedic_surgery_0424, 0440)

[2] Ramsey I. Notes on Canine Internal Medicine, 4th Ed. Wiley-Blackwell, 2017. (RAG source: notes_on_canine_internal_medicine_4th_ed_0538, 0547)

[3] Kushwaha RB, Aithal HP, Amarpal, Kinjavdekar P, Singh GR, Pawde AM, Varshney VP, Setia HC. Clinical, radiographical and haematobiochemical changes in growing dogs with retained cartilage core. The Indian Journal of Veterinary Surgery, 2006.